Skøyteby på kvileskjær

Frå slutten av femtitalet og fyrst på sekstitalet var Otta ein aktiv skøyteby, og var samanlikna med store arenaer som Alma Ata og Davos.

 

Av Guro Vollen, Vigga
guro@vigga.no

 

OTTA: Tidleg og god is trekte både landslag og internasjonale skøytestjerner til Otta. Banerekordane i Øya stadion står framleis, og vil koma til å bli ståande i all tid. Øya stadion er no oppvarma fotballbane midtvinters, og ikkje egna for skøyteskjær. Men sjøl om skøyteisen er borte, fins framleis dei som kan mimre om denne tida.

 

Blomstande miljø

- Det var ei fin tid, den kjem ikkje attende, seier Erling Tullut. Han er ein av dei fire vi møtte for å få eit bilete av korleis det var. - Det er klart miljøet blomstra opp då, seier Terje Lindby, om tida då landslaget hadde samlingar på Otta, og elite både frå Noreg og andre land trena og deltok på stemne i Øya Stadion. 


Når skøyteforbundet brukte Øya stadion fekk Otta Idrettslag ei godtgjering på 2000 kroner for å halde bana i fin stand. Olaf Rudi var aktiv skøyteløper sjøl den tida, og så lovande at han var gjeve eige trenings-opplegg av skøyteforbundet og den etterkvart kjende norske landslagstrenaren Stein Johnsen. Han hugsar han sykla til skøytebana kvar kveld anten det var fem eller ti minusgrader. Antrekket i mange kaldegrader måtte stundom bli forsterka på utsatte stader med aviser.

- Det var ofte kaldt, ja. Kaldegrensa var på 20 minus, minnes dei.

Ola Tamburstuen hadde autorisasjon både som tidtakar og startar i renn.

- Eg hugsar eit internasjonalt renn der russiske Grisjin gjekk 500-meter, det var fyrste distansa. Det som var tabba var at halvparten av tilskodarane sto utanfor bana enno, utan å ha fått løyst billett då han gjekk, fortel han.

Åtte grader varmt vatn

Den tidlege og gode isen var noko av grunnen at Otta vart populær treningsstad for eliteløparar. Og desse karane hugsar eit og anna trikset om islegginga.

- Vi hadde eigen brunn, i eige oppvarma hus, der vatnet heldt åtte grader. Og det var fint, for då rann det godt utover før det fraus, seier dei. - Det fans ikkje finstoff i vatnet, slik som dei sleit med mange stader, seier Olaf Rudi. - Mange stader filtrerte dei vatnet.

- Det var noko spesielt i og med at det var så fine tilhøve, seier Ola Tamburstuen. Men om det var fine naturgjevne tilhøve kunne dei også finne på å eksprimentera litt. - Eg hugsar vi var på turrmjølka og henta varmvatn, seier Erling Tullut.

- Det var berre som eit eksperiment. Om det var skikkeleg kaldt hengde vi eit ullteppe bakpå røyret vi la ut vatnet med for å få større friksjon. Om isen blir for slett blir det for mykje motstand, fortel han. Grunnisen la dei i fyrsten av november. Tankbilen dei brukte var i starten ein ombygd militærbil med to samansveisa tanker og eit utleggingsrøyr som gjekk over heile banebredda.